Romance
all age range
2000 to 5000 words
Marathi
Story Content
दूर एका लहान गावात, जिथे हिरवीगार शेते आकाशाला भिडत होती, तिथे सोना नावाची एक तरुण मुलगी राहत होती. ती अतिशय मनमिळाऊ आणि प्रेमळ होती. तिची बोलण्याची पद्धत इतकी गोड होती की कोणालाही तिच्याशी बोलताना आनंद वाटे.
सोनाच्या गावात एक बाई राहत होती. एका दिवशी ती बाजारात गेली आणि तिने केळी विकत घेतली.
गावाच्या वेशीजवळ, उंच डोंगरावर, राघव नावाचा एक तरुण मुलगा राहायचा. तो स्वभावाने शांत आणि गंभीर होता. त्याला निसर्गाची खूप आवड होती. तो तासनतास डोंगरावर एकटाच फिरत असे, वेगवेगळ्या झाडांची आणि पक्षांची माहिती घेत असे.
सोना आणि राघव एकमेकांना ओळखत नव्हते, पण दोघांनाही एकमेकांना भेटण्याची ओढ लागली होती. त्यांना वाटत होतं की त्यांच्यामध्ये काहीतरी खास आहे, जे त्यांना एकत्र आणेल.
एक दिवस, गावात जत्रा भरली होती. सगळीकडे आनंदी वातावरण होते. दुकाने सजलेली होती आणि लोक नाचत-गात होते. सोन्याने सुंदर रंगाची साडी घातली होती आणि ती जत्रेत फिरत होती.
राघवसुद्धा जत्रेत आला होता. त्याने डोक्यावर फेटा बांधला होता आणि तो लोकांमध्ये हरवून गेला होता. अचानक त्याची नजर सोन्यावर पडली. तिला पाहताच तो तिच्याकडे आकर्षित झाला.
सोनासुद्धा राघवला पाहून थबकली. दोघांची नजरानजर झाली आणि दोघांनाही खूप आनंद झाला. त्यांना वाटले की त्यांचे हृदय एकमेकांशी बोलत आहे.
राघवला सोन्याशी बोलायची इच्छा झाली, पण त्याला संकोच वाटत होता. तो हळूच तिच्याजवळ गेला आणि म्हणाला, “नमस्कार! मी राघव.”
सोना हसली आणि म्हणाली, “नमस्कार! मी सोना.”
त्यानंतर दोघांमध्ये बोलणं सुरू झालं. त्यांनी एकमेकांना त्यांच्या आवडीनिवडी सांगितल्या. त्यांना जाणवलं की दोघांचे विचार खूप जुळतात. दोघांनाही संगीत आणि नृत्य आवडतं, दोघांनाही निसर्गाची ओढ आहे.
जत्रा संपल्यावर राघवने सोन्याला घरी सोडायला नेले. वाटेत त्यांनी खूप गप्पा मारल्या. दोघांनाही एकमेकांसोबत खूप सुरक्षित आणि आनंदी वाटत होतं.
दुसऱ्या दिवसापासून ते दोघे दररोज भेटू लागले. ते डोंगरावर फिरायला जायचे, नदीच्या काठावर बसून गप्पा मारायचे आणि एकमेकांना वेगवेगळ्या गोष्टी शिकवायचे.
राघवला सोन्याच्या विनोदी स्वभावाची खूप आवड होती. ती नेहमी त्याला हसवत ठेवायची. सोन्याला राघवाच्या शांत स्वभावाची आवड होती. तो नेहमी तिचं म्हणणं ऐकून घ्यायचा आणि तिला समजून घ्यायचा.
असेच दिवस जात होते आणि दोघांचे प्रेम वाढत होते. त्यांना आता एकमेकांशिवाय राहणे शक्य नव्हते. त्यांनी ठरवले की ते लवकरच लग्न करतील.
एका शुभ दिवशी, सोना आणि राघव यांचा विवाह झाला. दोघांनी अग्निच्या साक्षीने एकमेकांना वचन दिले की ते आयुष्यभर एकमेकांवर प्रेम करतील आणि एकमेकांची साथ देतील.
त्यांच्या लग्नाला गावातील सगळे लोक आले होते. सगळ्यांनी त्यांना आशीर्वाद दिले आणि त्यांच्या सुखी जीवनासाठी प्रार्थना केली.
लग्नानंतर सोना आणि राघव त्याच गावात आनंदाने राहू लागले. त्यांनी एक सुंदर घर बांधले आणि तिथे ते प्रेमळपणे संसार करू लागले.
सोना गावातल्या मुलांना शिकवायला जायची आणि राघव शेतीत काम करायचा. दोघांनी मिळून आपल्या गावाला एक आदर्श गाव बनवले.
त्यांच्या गावात आता कधीही भांडणं होत नव्हती. सगळे लोक एकमेकांना मदत करायचे आणि आनंदाने राहायचे. सोना आणि राघव यांच्या प्रेमामुळे गावात सुख-समृद्धी नांदू लागली.
एक बाई जी बाजारात केळी विकत घेऊन गेली होती, तिने सोन्या आणि राघवला सांगितले की त्यांचे प्रेम पाहून तिला तिच्या तरुणपणीच्या प्रेमाची आठवण झाली. तिने दोघांना आशीर्वाद दिला आणि म्हणाली, “तुमचं प्रेम असंच टिकून राहो.”
अशा प्रकारे, सोना आणि राघव यांच्या प्रेमाची कहाणी सगळ्या गावात पसरली. त्यांचे प्रेम एक उदाहरण बनले आणि लोकांनी त्यांच्याकडून प्रेरणा घेतली.
आणि म्हणूनच म्हणतात, प्रेम हे जीवनातील सर्वात मोठी शक्ती आहे. ते माणसाला आनंद आणि शांती देते.